Ál, sem mest notaða efnið í sporthjól, hefur sína stærstu kosti hvað varðar þyngd. Þó að ál hafi litla stífni og styrk, er hægt að bæta það upp með því að auka efnisþéttleika á rúmmálseiningu, en halda tiltölulega lágri þyngd. Ennfremur er ál mun ódýrara en önnur hágæða efni sem notuð eru í íþróttahjól. Álið sem notað er í hágæða ramma (6000 röð, 7000 röð) er sama hágæða álið og notað í geimferðum.
1. Ál hefur mjög lélegt málmþreytuþol. Til að skýra þetta skaltu íhuga eftirfarandi myndir. Við sjáum greinilega að gosdós úr áli er auðveldlega stungin á meðan ávaxtadós úr stáli er ósnortinn. Afdrifaríkur veikleiki reiðhjólagrindanna úr áli er sá að því oftar sem reiðhjól er hjólað, því hærra verður álagsstigið og styrkurinn breytist verulega. Nýlega, í leit að léttri hönnun, eru margir rammar gerðir úr þunnu efni (til hins ýtrasta). Þessar rammar eru gerðar úr álblöndu án þreytutakmarka, þess vegna getur álgrind aðeins endað í 2-3 ár við faglegar notkunaraðstæður.
2. Ál skortir teygjanleika og getur ekki tekið á sig titring í reið. Hardtail rammar úr áli senda langflest titring beint til líkama ökumannsins. Þetta gerir álgrindina frekar ójafna og óþægilega í akstri. Þessir tveir gallar gera ál óhentugt fyrir almenna harðhala ramma. Hins vegar nota flestir XC kappakstursgrind álblöndur vegna þess að ál er létt og með hitameðhöndlun og slöngutækni getur það náð miklum styrk, sem leiðir af sér framúrskarandi kappakstursframmistöðu (kappakstursframmistöðu tekur auðvitað ekki tillit til þæginda ökumanns eða endingartíma vöru). Full-fjöðrandi reiðhjól hafa ekki þessar takmarkanir. Með algjörlega sjálfstæðri dempunarbyggingu til að gleypa titring, ásamt þykkara og mýkra stýri og hnökkum, er skortur á teygjanleika áls algjörlega hlutlaus. Ennfremur, léttari þyngd áls gerir ráð fyrir stærri rörþversniðum- og staðbundinni styrkingu þar sem styrks er þörf. Þess vegna er ál þroskað og áreiðanlegt efni og það hefur kosti í framleiðslu á fullum{11}}fjöðrunarramma.
